Θέτουμε το ζήτημα της δεύτερης ανάθεσης φιλολογικών μαθημάτων στα Ελληνικά Σχολεία, ως ένα καίριο πρόβλημα που
αδικεί τους μαθητές
εγκαθιδρύει την αναξιοκρατία
καταργεί την ποιοτική αναβάθμιση του σχολείου και
αδικεί πολλές χιλιάδες αδιόριστων και διορισμένων φιλολόγων
Οι δεύτερες αναθέσεις φιλολογικών μαθημάτων σε ανειδίκευτους συναδέλφους θα μπορούσαν να αποδειχθούν χρήσιμες ως αυστηρά προσωρινές και έκτακτες λύσεις που διασφαλίζουν την ομαλή λειτουργία των σχολείων σε απρόβλεπτες περιπτώσεις. Δεν μπορούν όμως να καθιερωθούν ως πρακτική για τους εξής σοβαρούς λόγους:
- Αδικούν τους μαθητές, οι οποίοι διδάσκονται φιλολογικά μαθήματα από συναδέλφους Ξένων Γλωσσών ή Θεολόγους. Ανεξάρτητα από την προσπάθεια που καταβάλλουν οι συνάδελφοι, τα κριτήρια αξιοκρατίας και ποιότητας καταστρατηγούνται. Η αξιοποίηση του μόνιμου δυναμικού των σχολείων έχει όρια de facto την ειδική γνώση που απέκτησαν από τις σπουδές τους και υπόκειται στους περιορισμούς που συνάγονται από τον τίτλο του πτυχίου και από τα εξεταζόμενα μαθήματα του ΑΣΕΠ ανά κλάδο.
-Αδικούν τις χιλιάδες αδιόριστων φιλολόγων, οι οποίοι παρακάμπτονται και αδικούνται από μια στρατηγική συμπληρώματος χιλιάδων κενών με καθαρά διαχειριστικά κριτήρια που αναγκάζουν χιλιάδες συναδέλφους ξένων γλωσσών και θεολόγους να διδάσκουν μαθήματα φιλολόγων. Έτσι οδηγούμαστε σε ένα σχολείο που δεν αξιοποιεί αλλά τιμωρεί το εκπαιδευτικό δυναμικό του, τιμωρεί τους μαθητές και τους στερεί το δικαίωμα στην ποιότητα.
-Διαιωνίζουν την προχειρότητα, επιβραβεύουν τη μετριότητα και νομιμοποιούν στη συνείδηση των μαθητών και των καθηγητών την τακτική του διαχειριστικού βολέματος – ο μαθητής γνωρίζει το σωστό, ο καθηγητής αντιλαμβάνεται τον παραλογισμό, αλλά το κράτος στρουθοκαμηλίζει διακηρύσσοντας ποιότητα και αξιοκρατία.
-Καταργούν στη συνείδηση των μαθητών τη σημαντικότητα της Ιστορίας και δημιουργούν ανιστόρητους μαθητές. Ένα μάθημα για το οποίο ο μαθητής θεωρεί οτι μπορεί να διδαχθεί από οποιονδήποτε δικαιολογημένα το θεωρεί ασήμαντο.
Οι χιλιάδες φιλόλογοι, διορισμένοι και μη, απαιτούν να σταματήσει αυτή η παρατυπία, η οποία καθιερώθηκε με υπουργική απόφαση αυθαίρετα, κατά παράβαση της κοινής λογικής, των αρμοδιοτήτων ανά κλάδο που αυτοδίκαια καθορίζονται από τα αντίστοιχα εξεταζόμενα μαθήματα του ΑΣΕΠ, της συναδελφικής αλληλεγγύης και της Ελληνικής Νομοθεσίας που διασφαλίζει το δικαίωμα του εκπαιδευόμενου να εκπαιδεύεται από ειδικευμένους εκπαιδευτές. Αποδεχόμαστε την δεύτερη ανάθεση ως αυστηρά προσωρινή λύση ανάγκης που εξυπηρετεί το μαθητή σε έκτακτα περιστατικά, αλλά καταγγέλλουμε την καθιέρωση της μετριότητας και της αναξιοκρατίας που συνεπάγεται η ευρεία εφαρμογή της.
Η επιτακτική αυτή απαίτηση είναι πλέον καθημερινά τόσο εμφανής σε κάθε σχολείο της Ελληνικής επικράτειας που δεν χρειάζονται υπογραφές για να αναδείξουν το μέγεθος του προβλήματος. Οι μαθητές, οι καθηγητές και οι γονείς βιώνουν και συζητούν καθημερινά την ελληνική αυτή παγκόσμια πρωτοτυπία και ανευθυνότητα.
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΟΜΑΔΑ ΦΙΛΟΛΟΓΩΝ
Το θέμα υπάρχει πολλά χρόνια τώρα. Θυμάμαι καθηγήτριά μου αγγλικών 15 χρόνια πριν που δίδασκε ιστορία με το αιτιολογικό ότι σπούδασε κι αυτή Φιλολογία αλλά σε άλλη γλώσσα!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤώρα σαν φιλόλογος παρακαλάω για 2-3 ώρες την βδομάδα μαθήματος σε σχολείο αλλά...
Αγαπητοί συνάδελφοι και μη,
ΑπάντησηΔιαγραφήείμαι δευτεροετής φοιτήτρια φιλολογίας του ΑΠΘ. Δυστυχώς είχα κι εγώ την δυσάρεστη εώς τραυματική εμπειρία να διδάσκομαι ιστορία απο καθηγήτρια αγγλικών. Δυστυχώς αυτό είναι το αποτέλεσμα ενός λαού που έχει θέσει την παιδεία του σε δεύτερη μοίρα. Το ίδιο το σύστημα είναι αυτοκαταστροφικό. Από τη μία τα στοιχεία δείχνουν πως ο αριθμός των άνεργων φιλολόγων κυρίως συνεχώς αυξάνεται, και από την άλλη, υπάρχουν σημαντικότατα κενά κάθε χρόνο. Πως είναι δυνατόν λοιπόν, ενώ υπάρχουν τόσες κενές θέσεις, να μην προσλαμβάνονται ειδήμονες και τη θέση τους να παίρνουν συνάδελφοι άλλης ειδικότητας; Με κάθε σεβασμό αναφέρω πως δεν είναι υγιές να ονομάζουμε φιλόλογο κάποιον που απλώς έτυχε να φοιτεί στην Φιλοσοφική. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο θα μπορούσαμε να ονομάσουμε Αριστοτέλη καθέναν από τους γείτονες του. Συγχωρέστε με για το ορμητικό μου ύφος, αλλά σας μεταφέρω απόψες που απασχολούν όλους τους συμφοιτητές μου, που νοιάζονται για το μέλλον τους.
Ένας απόφοιτος του Ψυχολογικού Τμήματος είναι πιο κατάλληλος να διδάξει Ιστορία από έναν καθηγητή Αγγλικής; Είμαι καθηγήτρια Αγγλικής, δίδαξα πολλές φορές το μάθημα της Ιστορίας. Δεν περιαυτολογώ, αλλά το βιβλίο και οι σημειώσεις μου από την Ιστορία της Γ' Λυκείου (κορμού) χρησιμοποιήθηκαν από μαθητές γνωστού Κολλεγίου, γιατί ο φιλόλογος που τους δίδασκε Ιστορία ήταν κατά ομολογία τους ανεπαρκής.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣχόλιο της μητέρας τους (που μου ζήτησε το βιβλίο, γιατί ήταν γειτόνισα): Άν τα παιδιά μου ήταν θεωρητική κατεύθυνση θα τα έπαιρνα αμέσως από το ιδιωτικό για να τα γράψω σε δημόσιο σχολείο! Απίστευτη διαφορά και μάλιστα από καθηγήτρια που δεν είναι η ειδικότητά της να διδάσκει Ιστορία!
Να είστε, λοιπόν. πολύ προσεκτικοί στις εκφράσεις και τις γενικεύσεις σας. Η ποιότητα διδασκαλίας δεν διδάσκεται στο Πανεπιστήμιο και το ξέρετε καλά. Εξαρτάται από την αγάπη κάθε δάσκαλου για τη δουλειά του και το αίσθημα ευθύνης του.
Δεύτερο παράδειγμα, συνάδελφος φιλόλογος στην Γ' γυμνασίου μου έδωσε συγχαρητήρια γιατί ανακάλυψε πως οι μαθητές της "θυμόντουσαν" την Ιστορία της Α' τάξης που τους είχα διδάξει εγώ.
Πράγμα σπάνιο όπως ξέρετε.
Θα συμφωνήσω με την τελευταία συνάδελφο. Πρώτον οι ξενόγλωσσοι έχουν διδαχθεί πολύ περισσότερη ιστορία από τους κλασικούς φιλολόγους και δεύτερον έχουν πολύ καλύτερη προσέγγιση στο μάθημα. Ο φιλόλογος κάνει ένα ξερό μάθημα, κολλημένος στο βιβλίο και στην μέθοδο παράδοση εξέταση, ενώ ο ξενόγλωσσος, που βοηθιέται πολύ από τις τεχνικές που εφαρμόζει για την διδασκαλία της ξένης γλώσσας και του πολιτισμού έχει πολύ πιο ευρύ πνεύμα και πολύ περισσότερα εργαλεία για να διδάξει το μάθημα της ιστορίας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟι διαδικτυακοί αυτό είναι αδιόριστοι, που ποσώς ενδιαφέρονται για το μάθημα της ιστορίας και αν αυτό διδάσκεται σωστά. Το βολεματάκι τους σκέφτονατι και τίποτα άλλο.
Είμαι κι εγώ καθηγήτρια Αγγλικών του Δημοσίου και μου έχει ανατεθεί αρκετές φορές να διδάξω Ιστορία. Είμαι πολύ ευσυνείδητη στη δουλειά μου και με την ίδια αφοσίωση που προσεγγίζω το μάθημα της ειδικότητάς μου ασχολήθηκα και με το μάθημα δεύτερης ανάθεσης. Χρειάστηκε να προετοιμαστώ πολύ περισσότερο εφόσον κλήθηκα να διδάξω ένα μάθημα που δεν το είχα διδαχθεί αλλά η εμπειρία μου στη διδακτική, το μεράκι μου και οι ιδέες που εφάρμοζα ήδη στη διδασκαλία της Αγγλικής με βοήθησαν να ετοιμάζω κάθε μέρα το μάθημα με τέτοιο τρόπο που οι μαθητές μου το απολάμβαναν.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕνσωμάτωνα εκτός από σχεδιαγράμματα και φωτογραφικό υλικό, παιχνίδια, ασκήσεις ομάδας α΄ και β΄ και βοηθούσα τους μαθητές μου να αγαπήσουν την Ιστορία και να μάθουν να την εκτιμούν μέσα από πηγές, γελοιογραφίες της εποχής, λογοτεχνικά κείμενα ακόμη και κινηματογραφικές ταινίες. Καλλιέργησα την κριτική τους σκέψη μέσα από προσωπικές αλλά και ομαδικές εργασίες και προσπάθησα να τους βοηθήσω να δουν το μάθημα όχι αποκομμένο από το παρόν και τη σημερινή πραγματικότητα. Χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω γνωρίζω ότι το μάθημά μου ήταν πολύ καλύτερο από εκείνο των περισσοτέρων φιλολόγων στα σχολείων που δίδαξα. Δε θέλω να γενικεύσω απαξιώνοντας τον κλάδο. Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν άξιοι συνάδελφοι που ενδιαφέρονται για το μάθημα, απλά σας καταθέτω τη δική μου εμπειρία. Απόδειξη ήταν ο ενθουσιασμός των ίδιων των μαθητών, των γονιών τους καθώς και της συμβούλου των φιλολόγων που παρακολούθησε μάθημά μου.
Φυσικά οι ώρες προετοιμασίας στο σπίτι ήταν ατέλειωτες (τουλάχιστον 4-5 για μία διδακτική ώρα) αλλά δεν ήταν πολύ περισσότερες από τους ώρες που ήδη προετοιμάζομαι για κάθε διδακτική ώρα στο μάθημα των Αγγλικών. Είμαι η εξαίρεση; Μπορεί. Δε θέλω να το δεχτώ όμως. Για μένα δεν υπάρχουν πρωτεύοντα και δευτερεύοντα μαθήματα, δεν υπάρχουν μαθήματα πρώτης και δεύτερης ανάθεσης, υπάρχουν καθηγητές που απαξιώνουν οι ίδιοι την παρουσία τους στο σχολείο και καθηγητές που νοιάζονται και πονούν γι’ αυτό που καλούνται να κάνουν στα δημόσια σχολεία. Και υπάρχουν πολλοί τέτοιοι εκεί έξω. Μπορεί να μην είναι η πλειοψηφία αλλά υπάρχουν και θα συνεχίζουν να δίνουν τον καθημερινό τους αγώνα στην αφάνεια με μοναδική ανταμοιβή το ενδιαφέρον που καθρεφτίζεται στα μάτια των μαθητών την ώρα του μαθήματος και την προσωπική τους ικανοποίηση ότι κάνουν το καθήκον τους αλλά κυρίως γιατί ασχολούνται με κάτι που αγαπούν.
Θα σας παρακαλούσα λοιπόν κι εγώ με τη σειρά μου, αγαπητοί συνάδελφοι, να είστε πολύ προσεκτικοί όταν καταδικάζετε εν γένει πρακτικές γιατί προσβάλετε άθελά σας ανθρώπους που μπήκαν στο δημόσιο με όνειρα και δεν άφησαν να τους τα σπάσουν ούτε η μιζέρια των παλιών συναδέλφων (πάλι χωρίς να θέλω να γενικεύω), ούτε η φτώχεια του εκπαιδευτικού συστήματος, ούτε η απαξίωση της ίδιας της κοινωνίας.