Επειδή τις τελευταίες μέρες διαβάσαμε αρκετές αναλύσεις σχετικά με την οικονομική κρίση και το τέλος της ιστορίας (για ορισμένους και του κόσμου) που θα επιφέρει, θα παραθέσουμε κάποιες σχετικές σκέψεις μας.
Η κρίση είναι σαφές πλέον πως υπήρξε μία κρίση υπερπαραγωγής όχι μόνο αγαθών, όπως αυτή του 1929 αλλά κυρίως υπηρεσιών και χρηματο-οικονομικών προϊόντων. Δεν πρόκειται δηλαδή για αδυναμία πολλών νοικοκυριών στις ΗΠΑ να εξοφλήσουν τα στεγαστικά τους δάνεια, αλλά για υπερπαραγωγή τέτοιων δανείων. Η υπερπαραγωγή αυτή οδήγησε σε χορήγηση δανείων για να καλυφθούν άλλα δάνεια, εφόσον δεν υπήρχαν πλέον νέοι πελάτες που ενδιαφέρονταν (στην ουσία μπορούσαν) να δανειοδοτηθούν. Οι τράπεζες έπρεπε πάση θυσία να σπρώξουν τα δάνειά τους με ολοένα και ευνοϊκότερους όρους, οπότε εφόσον η αγορά κορέστηκε, φτάσαμε στην εμφάνιση των συμπτωμάτων της κρίσης. Η υπερπαραγωγή αυτή ξεπέρασε τα όρια αντοχής του πλανήτη! Η γη δεν είναι...
ένας ανεξάντλητος χώρος εκμετάλλευσης και αέναου κέρδους! Ούτε έχει άπειρους πόρους. Έχει όρια που όλα δείχνουν πως τα φτάσαμε! Μην ξεχνάμε επίσης και την αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης της Κίνας και της Ινδίας, οι οποίες έπαψαν πλέον να αποτελούν την πιθανή εφεδρεία μελλοντικών πελατών των μεγάλων τραπεζών και επιχειρήσεων της Δύσης. Η υπερπαραγωγή υπηρεσιών και προϊόντων κάλυψε και τις αναδυόμενες οικονομίες, προτού αυτές αναδυθούν!
Σήμερα μάλλον οι υπηρεσίες και τα προϊόντα που παράγονται χρειάζονται δυο-τρεις άλλους πλανήτες σαν τη γη για να πωληθούν. Και τέτοιους δυστυχώς δεν έχουμε! Εκτός αν έρθουν οι
ΕΛ από το Σείριο ή πάει το μεγάλο κεφάλαιο και τους βρει, ώστε να πουλήσει τα προϊόντα του!
Αν τα παραπάνω αληθεύουν, τότε η λύση δεν μπορεί να είναι ούτε το παγκόσμιο νόμισμα, ούτε η χρηματοδότηση των τραπεζών, ούτε η αναδιάρθρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η λύση βρίσκεται στην αλλαγή νοοτροπίας και τρόπου ζωής. Στην αλλαγή όλου αυτού που έχει επικρατήσει ως δυτικός πολιτισμός και ως βάση του έχει την προσπάθεια του ατόμου (όχι πλέον ανθρώπου) να κερδίσει και να απολαύσει όσο περισσότερο μπορεί. Όσο στόχος κάθε ανθρώπου θα είναι το αέναο κέρδος, τόσο η κρίση θα κυριαρχεί. Αν δεν αλλάξει η νοοτροπία και δεν αρκεστούμε σε αυτά που μας χρειάζονται, τότε η κρίση, ακόμα και μετά από έναν παγκόσμιο πόλεμο, που θα εξοντώσει δισεκατομμύρια ανθρώπους, θα είναι πάλι παρούσα. Το νέο και μοναδικό βιώσιμο πλέον σύστημα μοιάζει να είναι αυτό που θα πολεμήσει την υπερκερδοφορία, όχι με νόμους και απαγορεύσεις, αλλά με αξίες ζωής! Θυμηθείτε πως όταν συνειδητοποιηθεί το πραγματικό αίτιο της κρίσης, όποιοι θα είναι τότε οι κυρίαρχοι θα στραφούν προς την εμπέδωση της νοοτροπίας του κέδρους των προς το ζήν αντί για το αέναο και άπειρο κέρδος, που κατεστάθη αξία πρώτη και απόλυτη του δυτικού πολιτισμού από το Διαφωτισμό και μετά!
KALO
ΑπάντησηΔιαγραφήΣίγουρα η λύση βρίσκεται στην αλλαγή νοοτροπίας και τρόπου ζωής.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι είναι μονόδρομος.
Είμαστε στα 387,41 Co2 μέρη ανά εκατομμύριο και αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο. Τα 350 μμ είχαν τεθεί ως ανώτατο όριο ώστε να είναι αναστρέψιμη η κατάσταση ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΌτι και να παίζετε ... δεν θα ζούμε σαν είδος εάν δεν λάβουμε ριζικά μετρά ΤΩΡΑ.
Οι νέοι όλου το κόσμου ενώνουν τις φωνές τους αυτή την ύστατη ώρα στην Βόννη, στο Λονδίνο και σε όλο τον κόσμο ρωτώντας μας
Πόσο χρονών θα είσαι το 2050?
Μας προκαλούν να τους κοιτάξουμε στα μάτια και να τους πούμε ότι είμαστε βέβαιοι ότι το 2050 θα έχουν ακόμα έναν βιώσιμο πλανήτη για να ζήσουν!
Επειδή εκείνοι, τα παιδιά μας, θα είναι ακόμα εδώ.
www.350.org & www.storyofstuff.com
μεταφράσεις θα βρείτε στο www.neowin.gr & www.inout.gr άλλα και στο bination.wordpress.com
Δεν υπάρχει «κρίση οικονομική» έτσι γενικά κι αόριστα. Υπάρχει κρίση του καπιταλιστικού συστήματος μια κρίση συνυφασμένη με την ίδια την φύση του καπιταλισμού. Εκεί οδηγεί η υπερσυσσώρευση κερδών από τους κεφαλαιοκράτες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ σημερινή κρίση, όπως και όλες οι κρίσεις του καπιταλισμού, αναγκαστικά και αναπότρεπτα, πατούν πάνω στην υπερσυσσώρευση κερδών. Πατάνε και - δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς στον καπιταλισμό - στην απόσπαση από τους κεφαλαιοκράτες του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου, στην αδυσώπητη εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης.
Και φυσικά αυτές τις κρίσεις πάλι η εργατική τάξη της πληρώνει.
Οι πλουτοκράτες ακόμα και σ’ αυτές τις συνθήκες εξακολουθούν να θησαυρίζουν.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τις ελληνικές τράπεζες. Αντιμετωπίζουν, λέει, προβλήματα. Ομως, από τα δικά τους στοιχεία βγαίνει ότι πέντε όμιλοι συγκέντρωσαν μέσα στο 2008 κέρδη σχεδόν 2,5 δισ. ευρώ, στα οποία δεν συμπεριλαμβάνονται, βέβαια, οι μισθοί και τα bonus των στελεχών τους, των περιβόητων golden boys. Ιδού αναλυτικότερα τα κέρδη: Eurobank 625 εκατ. ευρώ, Alphabank 512 εκατ. ευρώ, Marfin Popular Bank 395 εκατ. ευρώ, Κύπρου 512 εκατ. ευρώ, Πειραιώς 315 εκατ. ευρώ. Οταν δημοσιοποιήσουν στοιχεία και οι πρωταθλητές του κλάδου, με πρώτη την Εθνική, η συνολική μάζα των κερδών θα υπερδιπλασιαστεί. Πρέπει, επίσης, να έχουμε υπόψη μας ότι τα πραγματικά κέρδη είναι πολύ μεγαλύτερα, διότι στα αποτελέσματα του 2008 οι τράπεζες ενσωματώνουν τεράστια ποσά για επισφαλή δάνεια του 2009. Εκτιμούν, δηλαδή, το μέγεθος των δανείων που δεν θα εξυπηρετηθούν, λόγω της κρίσης που πλήττει νοικοκυριά και μικρούς επιχειρηματίες, και έχουν ήδη ενσωματώσει στη χρήση του 2008 τις μελλοντικές απώλειες.
Φυσικά δεν είναι μόνο οι τραπεζίτες που εξακολουθούν να θησαυρίζουν. Είναι και οι άλλοι πλουτοκράτες με εξέχοντες τους εφοπλιστές. Χαρακτηριστικό είναι πρόσφατο δημοσίευμα του «Πρώτου Θέματος».
"Τα ιλιγγιώδη ποσά που επενδύουν οι Ελληνες εφοπλιστές σε ναυπηγήσεις πλοίων έχουν αφήσει άναυδους τους ανταγωνιστές τους. Μόνο για τον χρόνο που μας πέρασε υπεγράφησαν συμβόλαια για τη ναυπήγηση συνολικά 556 πλοίων, αξίας 32 δισεκατομμυρίων δολαρίων, συνολικής χωρητικότητας 42,8 εκατομμυρίων τόνων. Πρόκειται για ρεκόρ όλων των εποχών".
Τέλος πάντων. Αυτό είναι μεγάλο θέμα και δεν γίνεται να αναλυθεί στα πλαίσια ενός σχολίου.
Αν κάνουμε αυτό που προτείνει το άρθρο, τότε χάσαμε το περιβόητο τραίνο της ανάπτυξης που επιβάλει τη συνεχή δημιουργία και κατανάλωση όλο και περισσότερων προϊόντων και υπηρεσιών. Βέβαια, ο πλανήτης δεν φτάνει για να ικανοποιήσει το σύστημα,αλλά τι να κάνουμε; Θα πάθει την κρίση του, θα έρθει στα ίσα του και θα ξαναρχίσει. Το αποτέλεσμα θα είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη (τα γνωστά πρόβατα) θα βγουν από την κρίση πιο αδύναμοι, με λιγότερο πλούτο, με λιγότερο δικαίωμα πάνω στον παραγόμενο πλούτο, με λιγότερα δικαιώματα. Σαν σενάριο ταινίας επιστημονικής φαντασίας όπου ζεις για να δουλεύεις, να παράγεις και μην απολαμβάνεις σχεδόν τίποτα από τους κόπους σου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓια να αλλάξει κάτι, θα πρέπει αυτές τις αξίες ζωής να τις ασπαστούν όχι εμείς τα πρόβατα, αλλά οι ισχυροί του πλανήτη μας, όπως πολύ σωστά αναφέρεις στο τέλος του άρθρου σου. Πόσο πιθανό σου φαίνεται αυτό; Εμένα καθόλου.